عنوان پست ثابت

پروانگـ ـ ـ ـ ـی

گاهی عمیق می خواهم پروانه باشم

         از این پیله که تنهایی نام نهادند...

             برسم به شعار رهایی...!!!

آغازی کنم پرواز را

  تجربه ی چرخیدن با ابر

    ایست دهم به زمان تا خدا را آشکار ببوسم

       و لبخندی ابدی تحویلم دهد

                       *           *          *

                                                درد دلی کنم با نسیم

                                           تا ببرد حرفهایم

                                    من در آن اوج بر زمین خنده کنم

                             و او اخم کند

                        من برانم با قایق فکر

                   خیلی نزدیک از خودم دور شوم!!!

             از این مردک ها که فقط می نگرند

* گاهی پروانگی به است از مردانگی*

بغض دارمـ...م

نه عاشقم...نه کسی دلم را برده...نهــ...

نمی دانم چرا دلتنگمـ....م

نمی دانم چرا غمبارمـ....م

هر روز به اندازه یلدا دور خودم طواف می کنمـ....م

دیگر<< مچاله ها>> هم به کارم نمی آیند....د

فقط پاره می شوند و گم جایی که نمیبینمـ....م

بغض دارم///بغض///بغض///باز هم نمی دانمـ....م

نبار...!!!دیگر ورقی ندارم...نمی دانم اینهمه فاجعه کجا باید ثبت شود....د

بوی دلتنگی ///بوی تنهایی///بوی سردرگمیـ....ی

مرا از من رها نمی کند....د

چه کنمـ....م 

بیا الاغ باش و بفهم...!!!

خیلی زود خیلی نزدیک خیلی وخیلی نمناکتر می روی

آرام...بی هیچ رنج...بی هیچ هیاهو...فقط آرام

دردت از آن می شود چون خود هیاهو گر بودی

دیگر باید بنشینی و زبان و قلم کوتاه کنی

واز عزلت ها و خواری ها شعر نه حیف است مِعر بگویی!!!

از آن زمانی که از زنا بدنیا آمدی و با حرام بزرگ شدی

و فقط بزرگ شدی !!!

و نوکری کردی از برای غول هایی که فقط نامشان باقی است

با فوت زدن آری با فوت زدن یک کودک اهل غزه به خود می لرزند

پس ببین هوای دورت چه سرد است...ولی کاش فهم سرما شمارا بود

نمی خواهم رنجور باشم...

الاغمان هم طغیان می کند

من آن را به درخت نمی بندم...یونجه را به آن می فهمانم

و آن چه زلال می فهمد

بیا الاغ باش و بفهم!!!

برادران و خواهران عزیز بیایید راحت از کنار این مسائل عبور نکنیم...اللهم عجل لولیک الفرج

خانه ات آباد ...به کجا ...؟؟؟

شب تلخم قند می شود

            ...روز شیرینم زهر می شود

                                            ...بی سواد نی ام عمق واژه همین است...

رفتن ها ماندن می شود.

..وصال با کمی ایست و دو لبخند فراغ می شود...

                    او نزد من است در گمان و من در همین احوال سکته می زنم

                                                          برمی خیزم نزد او در دیگران!!!

خانه ات آباد...به کجا...؟؟؟

     من درد خود را به که گویم ره ناهموار م بین

             اشک های جبین!!! رفتن پلکهایم در خلسه ی عشق

                                                        و پی در پی نرسیدن ها

حزن مرا قلم هم نتواند تصویر گری

               سالهاست سجاده ام بالشت سر است

                     بی اجازه باریدن...با لجاجت خواب شدن

                                                        هنوز گنگم با واژه

مهربانی هایم بی رحمی می شود

                   آغوشهای گرمم جوانه های خنجر از پشت می زنند

                               گریه ها زاییده می شوند از خنده هایم

دستان داغم هوای سرد اتاقم را بی هیچ بهانه

                       بی هیچ شکایت به رنگ گر در اورده اند!

                                وقتی کلمات را می خورم

                                     بی اختیار میبینم این حکایت سیر نمی شود

خسته امــ

                 خسته امــ

از بیهودگی ها از حرف ها فقط از حرفها

                  رنجورمــ

از خیلی ها، آدمها!!!سایه ها،خیال ها

                        چگونه شرح دهم این داغ را

               چگونه متحمل شوم این فراغ را

         همچنان باریدن میکند دیده

          هی نمیدانی دردی را که کشیده ام

             هی....همچنان ان دور بایست و بخند

                شاد باش شاید با شادیت شاد باشم

              شاید...قول نمی دهم...

          شب هم آمد...وسعت خیالهایم توان ریاضی به خود گرفت...

     شب واقعا نشستن دارد...قلم چرخاندن...شکستن کاغذها...

   شب را اینچنین می پندارم از آغاز

                                          همچنان خسته ام ، رنجور،بی تاب،خراب